در برابر هر امرى استنطاق كن كه آيا اقدامش در خيرات و براى امور شريفه براى چيست؟ دردش چيست كه میخواهد از مسائل نماز شب سوال كند؟ يا اذكار آن را تحويل دهد؟ میخواهد براى خدا مسأله بفهمد يا بگويد؟ يا میخواهد خود را از اهل آن قلمداد كند؟ چرا سفر زيارتى كه رفته با هر وسيله است. به مردم میفهماند؟ حتى عددش را. چرا صدقاتى را كه در خفا میدهد راضى نمیشود كه كسى از او مطلع نشود؟ به هر راهى شده، سخنى از آن ميان آورده به مردم ارائه میدهد. اگر براى خدا مطلع است و میخواهد كه مردم ديگر به او تأسى كنند، و مشمول الدال على الخير كفاعله گردد، اظهارش خوب است. شكر خدا كند به اين ضمير صاف و قلب پاك. ولى ملتفت باشد كه در مناظره با نفس، گول شيطنت او را نخورده باشد، و عمل ريا یی را با صورت مقدسى به خودش ندهد و اگر براى خدا نيست و ترك آن اظهار كند كه اين)سمعه( است، و از شجره ملعونه ريا است و عمل او را خداوند منان، قبول نمیفرمايد و امر میفرمايد در سجين قرار دهند. بايد به خداى تعالى از شر مكائد نفس پناه ببريم كه مكائد آن خيلى دقيق است ولى اجمالا میدانيم كه اعمال ما خالص نيست

                                                                             از حضرت امام (رض)