پایگاه اینترنتی نشر معارف اسلامی

بخش هفتم مناهى‏

(مناهى)

 (1) [رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله‏] زن را از آنكه [موى‏] سرش را بتراشد، نهى نمود.

(2) آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله از آنكه زن بدون اجازه همسرش از خانه بيرون رود، نهى نمود.

 (3). [و] از آنكه انسان با دست چپش و نيز در حالى كه تكيه داده است، [غذا] بخورد، نهى نمود.

 (4) آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله از آنكه شخصى براى گروهى بدون اجازه آنان امامت كند، نهى نمود.

 (5) [و] از آنكه شخص بين دو نفر بدون اجازه آنان بنشيند، نهى نمود.

(6) [و] از آنكه عضوى از اعضاى موجود زنده‏اى با آتش سوزانده شود، نهى نمود.

(7) [و] از آنكه شخصى به غير خدا سوگند ياد كند نهى نمود.

 (8) [و] از آنكه شخصى وارد معامله برادر مسلمانش شود، نهى نمود.

 (9). [و] از آنكه شخصى در نماز شتاب كند، نهى نمود.

(10) [و] از آنكه در مسجد شمشير آخته شود، نهى نمود.

(11) [و] از آنكه شخص ايستاده [آب‏] بنوشد، نهى نمود.

12. [و] از آنكه جنبنده‏اى را با بى‏آب و علف گذاشتن بكشند، نهى نمود.

13. [و] از آنكه شخص در حال جنابت در مسجد بنشيند، نهى نمود.

14. [و] از آنكه بر قبر بنشينند، نهى نمود.

15. [و] از آنكه شخص بگويد: نه، به جان تو [سوگند] و جان فلانى، نهى نمود.

 16. [و] از آنكه امام بر بلنداى چيزى بايستد و مردم در پشت سر او قرار گيرند، نهى نمود.

17. [و] از آنكه شخص از روى عمد در باره خوابش دروغ بندد نهى نمود.

18. [و] از آنكه از آب افزون برنياز چاه جلوگيرى شود، نهى نمود.

 19. [و] از آنكه مردم پيش قيافه‏شناس و كف بين بروند، نهى نمود.

20. [و] از آنكه مردم از نماز بكاهند و به اختصار بگزارند، نهى نمود.

21. [و] از خوردن در حال جنابت نهى نمود و فرمود: فقر به بار مى‏آورد.

 22. [و] از خوردن و نوشيدن در ظرف زرّين و نقره‏اى نهى نمود.

 23. [و] از معامله اسلحه به هنگام فتنه نهى نمود.

24. [و] از زن نگرفتن نهى نمود

25. [و] از سيلى زدن به چهره نهى نمود.

 26. [و] از تكلف در باره مهمان نهى نمود.

 (27. [و] از خريد و فروش سگ، مگر سگ تعليم يافته نهى نمود.

28. [و] از جدال كردن در قرآن نهى نمود.

29. [و] از نشستن بر سفره‏اى كه بر آن شراب نوشيده مى‏شود، نهى نمود .

30. [و] از فرياد زدن به هنگام مصيبت نهى نمود.

31. [و] از سخن دروغ و ناراست گفتن نهى نمود.

32. [و] از دشنام دادن به مردگان نهى نمود.

 33. [و] از خريد و فروش در مسجد نهى نمود.

 34. [و] از كشتن زنان و كودكان [در جنگ‏] نهى نمود.

 35. [و] از كشتن هر صاحب روحى نهى نمود، مگر آنكه آزار برسانند.

36. [و] از كشتن زنبور عسل نهى نمود.

 37. [و] از پنهان كردن شهادت نهى نمود.

 38. [و] از آنكه شخص در روز جمعه به هنگام خطبه خواندن امام سخن گويد، نهى نمود، [و فرمود:] هر آن كس كه چنين كند، مرتكب لغو شده است و كسى كه مرتكب لغو شود، نماز جمعه‏اش درست نيست.

39. [و] از هر آن مستى‏آور و به دروغ و بهتان وادارنده‏اى نهى نمود.

 40. [و] از مثله كردن نهى نمود.

41. [و] از سخن گفتنى كه به سوى غير خداوند- عزّ و جلّ- فرا مى‏خواند، نهى نمود.

 42. [و] از دميدن در غذا و آشاميدنى نهى نمود.

 43. [و] از سخن‏چينى و گوش فرا دادن به آن نهى نمود.

44. [و] از قهر كردن نهى نمود [و فرمود:] اگر كسى ناگزير به اين كار باشد، نبايد با برادرش بيشتر از

سه روز قهر كند.

45. [و] از تنهايى، (به سر بردن در شب به تنهايى) نهى نمود.

 46. [و] از داغ نهادن در صورت و زدن به صورت نهى نمود.

47. نماز را براى غذا يا هر چيز ديگرى به تأخير مياندازيد.

 48. آرزوى مرگ مكنيد.

49. رو به رو شدن با دشمن را آرزو مكنيد، پس اگر با آنان رو به رو شديد، پايدارى ورزيد.

 50. در قرآن جدل مكنيد، چرا كه جدل كردن در آن كفر است.

51. هيچ چيز از بدى و شرّ را كوچك مشماريد، اگر چه در چشمانتان كوچك بنمايد و هيچ گناهى را بسيار مشماريد اگر چه در چشمانتان بزرگ بنمايد، چرا كه هيچ گناهى همراه با استغفار كبيره و همراه با اصرار [و تكرار] صغيره نيست.

52. دلهايتان را به ياد دنيا مشغول مداريد.

 53. جز با مؤمن رفاقت و همراهى مكن.

 54. به مسكينان از آنچه خود نمى‏خوريد، خوراك مدهيد.

 55. [كسى را] به عذاب الهى [مانند آتش و ...] عذاب مدهيد.

56. بيمارهايتان را به خاطر خورد و نوش ناپسند مداريد، «چرا كه خداوند آنان را سير و سيراب مى‏كند».

. 57. قرآن را جز به هنگامى كه پاك باشى، دست مزن.

58. براى هيچ مسلمانى روا نيست كه مسلمانى ديگر را به هراس افكند.

59. كافر از مسلمان ارث نمى‏برد.

. 60. براى خشنودى خداوند نبايد جز بهشت خواسته شود.