نگريستن عزراييل بر مردى و گريختن آن مرد در سراى سليمان

 

زاد مردى چاشتگاهى در رسيد                           در سرا عدل سليمان در دويد

رويش از غم زرد و هر دو لب كبود                     پس سليمان گفت اى خواجه چه بود

گفت عزراييل در من اين چنين                            يك نظر انداخت پر از خشم و كين‏

گفت هين اكنون چه مى‏خواهى بخواه                     گفت فرما باد را اى جان پناه‏

تا مرا ز ينجا به هندستان برد                              بو كه بنده كان طرف شد جان برد

باد را فرمود تا او را شتاب                                برد سوى قعر هندستان بر آب‏

روز ديگر وقت ديوان و لقا                                پس سليمان گفت عزراييل را

كان مسلمان را بخشم از چه چنان                        بنگريدى تا شد آواره ز خان‏

گفت من از خشم كى كردم نظر                           از تعجب ديدمش در رهگذر

كه مرا فرمود حق كه امروز هان                        جان او را تو به هندستان ستان‏

از عجب گفتم گر او را صد پر است                     او به هندستان شدن دور اندر است‏