مناجات انسان آگاه با خدا
إِلَهِي لَوْ أَرَدْتَ هَوَانِي لَمْ تَهْدِنِي
معبود من اگر خواری مرا خواسته بودی هدایتم نمیکردی .
وَ لَوْ أَرَدْتَ فَضِيحَتِي لَمْ تُعَافِنِي
و اگر رسوائی مرا خواسته بودی مرا معاف و عافیتم نمیدادی .
إِلَهِي إِنْ أَخَذْتَنِي بِجُرْمِي أَخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ
معبود من اگر به خاطر جرمم مرا بگیری من به دامن
عفو و بخششت چنگ میزنم .
وَ إِنْ أَخَذْتَنِي بِذُنُوبِي أَخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِكَ
مشابه جمله قبلی است .
وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِي النَّارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَهَا أَنِّي أُحِبُّك
و اگر مرا به آتش داخل کنی من به اهل آتش اعلام خواهم کرد
که من تو را دوست دارم . یعنی خداوند محب خودش را وارد
جهنم نمیکند .
إِلَهِي وَ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمُرِي فِي شِرَّةِ السَّهْوِ عَنْكَ
خدایا عمرم در غفلت و بیخبری از تو سپری شده .
وَ أَبْلَيْتُ شَبَابِي فِي سَكْرَةِ التَّبَاعُدِ مِنْك
و جوانیم را در مستی دوری از تو تباه کردم .
